De afgelopen tijd praten we binnen Academycoaching steeds vaker over aandacht. Niet als abstract thema, maar omdat we merken hoeveel invloed het heeft op hoe mensen werken, leven, luisteren, keuzes maken en herstellen. Ik denk dat veel professionals tegenwoordig het gevoel herkennen continu “aan” te staan en veel afgeleid te zijn. Niet alleen door werk, maar door alles eromheen. Berichten, meldingen, verwachtingen, meningen en ook nog eens heel veel afleiding. Informatie die altijd beschikbaar is en onze aandacht steeds opnieuw opeist. We lijken wel verslaafd ;)

En misschien nog ingewikkelder: we raken eraan gewend aangezien bijna iedereen dit doet en ervaart. Ikzelf ook, dus wij zijn zelf niet heilig. Daarom deze reeks van berichten met de titel ‘Aandacht is het nieuwe goud’.

We wennen aan half luisteren tijdens gesprekken. Aan werken met tien tabbladen open. Aan gedachteloos onze telefoon pakken zodra er even rust ontstaat. Alsof aandacht iets oneindigs is geworden, terwijl we ergens diep vanbinnen weten dat dat niet zo is. In gesprekken zien we regelmatig hoe confronterend dat besef kan zijn. Dat aandacht beperkt is en de tijd niet meer in te halen is. Die tijd die je niet bewust hebt besteed is vervlogen. En dan zien we ook nog eens dat waar je je aandacht aan geeft, uiteindelijk ook bepaalt hoe je dagen voelen. Hoe je relaties eruitzien. Hoe aanwezig je bent in je werk. En misschien zelfs hoe verbonden je je voelt met jezelf.

Tegelijk geloof ik niet dat dit een somber verhaal hoeft te zijn. Juist omdat aandacht trainbaar is.

Niet perfect of helemaal maakbaar. Maar wel beïnvloedbaar en ik denk dus trainbaar. Door opnieuw te leren vertragen. Door bewuster op te merken waar je aandacht eigenlijk steeds naartoe schiet. Door af en toe iets uit te zetten in plaats van erbij te pakken. Door weer te oefenen in echt luisteren. Echt aanwezig zijn. Ook als dat ongemakkelijk of saai voelt. En aangezien die verandering niet makkelijk is mogen we best hulp inschakelen. De komende periode delen wij vanuit Academycoaching een reeks persoonlijke verhalen, observaties en ervaringen rondom dit thema. Vanuit onze eigen ervaringen. Niet omdat wij het perfecte antwoord hebben. Maar omdat we denken dat aandacht misschien wel één van de belangrijkste vaardigheden van deze tijd is geworden. En misschien ook één van de meest menselijke.

Deel 1 van Tiffany over social media verslaving

Sinds enkele maanden staat het roze Instagram symbool voor mij niet alleen meer voor het comfortabele dopamine kickje wanneer ik de app open. Ik ben in die fase van mijn telefoonverslaving beland dat de intiële high voorbij is en er ontwenningsverschijnselen optreden als ik even niet kijk. Al tijden twijfel ik: moet ik matigen of misschien wel geheelonthouder worden? Tot ik weer afgeleid raak door een vrolijk pingeltje. Mijn aandacht -en daarmee mijn motivatie- zijn op slag verdwenen.

Het is een regenachtige woensdag als ik tegenover een kankeroverlever zit. We voeren gesprekken om zijn mentale veerkracht te vergroten. Als ik vraag wat hem de afgelopen weken heeft bezig gehouden, vertelt hij dat hij is begonnen met het vaker uitzetten van zijn telefoon. “Ik ben geconfronteerd met het feit dat mijn leven en mijn aandacht beperkt zijn. Ik moet kiezen waar ik die beperkte aandacht aan besteed.” “Ja precies,” zeg ik, alsof ik het tegen hem heb. Na zijn vertrek richt ik me uit automatisme tot mijn computer. Ik staar. Zijn woorden herhalen zich in mijn hoofd. Ik laat mijn toetsenbord los en pak mijn telefoon. Ik doe het gehaast om dat iets in mij zegt dat ik me misschien wel bedenk als ik het niet snel genoeg doe. Ik druk Instagram in. Verwijderen. ‘Weet je het zeker?’ Nee, maar ik doe het toch. Weg ermee.

Eén week later. Ben ik inmiddels de rust zelve? Nee, maar wel ziek. Net als de social media verslaving schijnt het aanstekelijk te zijn en momenteel te heersen. Het geeft me direct een uitdaging in mijn Instagramloze bestaan. Ziek op de bank, verveeld en op zoek naar simpel vermaak. Mijn eerste ingeving is dat dit wel echt héél slecht uitkomt. Kan ik niet nog een paar dagen… Nee, die verleiding kan ik nog net weerstaan. En dan herinner ik me ineens hoe ik ooit probeerde te stoppen met roken. Niet ná een leuk feestje waar de verleiding groot was, maar precies ervoor. ‘Als je vanavond niet rookt, wordt het daarna alleen maar makkelijker,’ zei ik toen tegen mezelf, zonder enig bewijs en toch volledig overtuigd dat dit zou werken. En hoewel ik deze strategie niet kan onderbouwen, kan ik wel zeggen dat ik al 10 jaar gestopt ben met roken.

Om te weten of het ook werkt met Instagram, moet je dus nog even geduld hebben.