Een leidinggevende zei laatst tegen mij dat hij zich had voorgenomen om directer te zijn in feedback. Concreter, sneller, minder eromheen draaien. Een week later spraken we elkaar weer. Het was hem niet gelukt. Niet omdat hij de woorden niet vond, maar omdat hij op het moment zelf toch weer wachtte tot het gesprek vanzelf de goede kant op ging. Ik herken dat wel. Feedback geven vraagt veel moed. Durf jij het te zeggen? Het probleem zit meestal niet bij het zeggen zelf, maar bij het moment ervoor. Die paar seconden waarin je iets opmerkt, een gevoel van irritatie of twijfel, en meteen daarna beslist om er toch nog even mee te wachten. Tot het volgende overleg, tot het beter uitkomt, tot het vanzelf overwaait.

Wat ik vaak zie bij leidinggevenden die dit patroon willen doorbreken, is dat ze zich richten op het gesprek zelf. Een goede opbouw, de juiste zinnen, een rustige toon. Allemaal waardevol, maar het mist waar het eigenlijk om gaat. Want tegen de tijd dat je het gesprek voert, is de belangrijkste keuze al gemaakt. Namelijk of je het gesprek überhaupt voert. Dat vraagt iets anders dan een trucje of meer dan een geweldig communicatiemodel. Het vraagt dat je jezelf betrapt op het moment van uitstel. Niet achteraf, als je er alweer overheen bent gestapt, maar terwijl het gebeurt. Merk ik nu dat ik iets wil zeggen en het toch niet doe. En zo ja, waarom eigenlijk niet? Is het onzekerheid over hoe de ander reageert? Is het gemakzucht? Of is het misschien een teken dat je zelf nog niet precies weet wat je wil zeggen?

Coachend leidinggeven gaat voor mij minder over technieken en meer over die alertheid. Al zijn een paar modellen wel echt fijn als kapstok :) Over kunnen zien wanneer je zelf de rem erop zet, voordat je bij de ander iets teruggeeft. Leidinggevenden die dit onder de knie krijgen, merken vaak dat gesprekken korter en directer worden. Niet omdat ze harder zijn geworden, maar omdat ze minder lang wachten. Een opmerking die je meteen maakt weegt anders dan dezelfde opmerking na drie weken opgespaard.

Ik zeg niet dat dit makkelijk is. Zelf merk ik ook dat ik soms liever een appje stuur dan iets in het echt uitspreek, en dat ik dat pas zie als het gesprek allang voorbij is. Het went nooit helemaal. Maar het wordt wel makkelijker om het sneller te herkennen.

Wij hebben hier binnen Academycoaching een workshop en training voor ontwikkeld, coachend leidinggeven, waarin we precies op dit soort momenten oefenen. Niet met scripts, maar met de situaties die leidinggevenden zelf meebrengen. Het kan in verschillende vormen: een opfrisdag in de vorm van een workshop of een reeks aan trainingen waarbij je het model goed leert kennen, jezelf minder leert uitstellen, oefent met elkaar en trainingsacteurs en dan nog alles duurzaam borgt. Meer weten? Je vindt korte info over de workshop hier: https://www.academycoaching.nl/portfolio-items/workshop-coachend-leidinggeven/